ترانه ی بزرگ ترین آرزو

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

همچون گلوگاه پرنده یی ،

هیچ کجا دیواری فروریخته باقی نمی ماند .

سالیان بسیار نمی بایست

دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی ست

که حضور انسان

آبادانی ست .

-

همچون زخمی

همه عمر

خونابه چکنده

همچون زخمی

همه عمر

به دردی خشک تپنده ،

به نعره یی

چشک بر جهان گشوده

به نفرتی

از خود شونده ،-

غیاب بزرگ چنین بود

سرگذشت ویرانه چنین بود .

-

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

کوچک تر حتا

از گلوکاه یکی پرنده !

“احمد شاملو”

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, شاملو