مرثیه ای برای نوروز و کریسمس و همه ی جشن های انسان

وقتی که عمو نوروز زیر آوارهای بم مدفون شده ، و گوشت گوزنِ بابانوئل – که هدف بمب های اسرائیل و آمریکا و … قرار گرفته بود – طعم خوبی به همبرگرهای مک دونالد داده . و سیاهی صورتِ خندان حاجی فیروز هم به گمانم از آلودگیِ هوا باشد ، دیگر چه کسی بچه ها را شاد می کند ؟ چه کسی برایشان هدیه می برد ؟

شاید پرزیدنت بوش . بله ، عمو جرج برایشان بمب های زیبا و گران قیمتی هدیه می آورد و می گوید : ببینید بچه ها ، این هدایا را بچه های آمریکایی فقط در فیلم ها می بینند ، ببینید و لذت ببرید …

چگونه بگویم نوروز مبارک ؟

در حالی که همه چیز در ستایش جنگ است و آن ها که می گفتند ثروتمندتان می کنیم ، به تساوی فقر تقسیم می کنند و می گویند : بچه ها ، قول می دهیم شما را از هدایای عمو جرج بی نصیب نگذاریم … عجله نکنید بچه ها ، به همه می رسد . به پدران و برادران ، معلمان ، مادران ، خواهران ، دانشجویان ، …. عجله نکنید بچه ها … عجله نکنید …

…

هر چه بیشتر فکر می کنم ، بیشتر مطمئن می شوم که فاصله ی ما تا نوروز بسیار است اما هر سال بهار طبیعت را تمرین ِ نوروز می کنم تا مطمئن شوم که هنوز زنده ام ، زنده و امیدوار…

 

برچسب‌ها: مرثیه, نوروز, کریسمس, بابانوئل, جشن, حاجی فیروز