بالاتر از با هم بودن چیزی نیست (تقدیم به همه ی بالاترینی ها)

اگرچه به طور ضمنی تولد وبلاگم را دربالاترین اعلام کرده ام ولی به خاطر علاقه و احساسی که به این جامعه ی مجازی دارم بهتر دیدم در پستی جداگانه این موضوع را بیان کنم .

من با نام کاربری سایه در بالاترین تقریبا از بدو تولدش آشنا شدم و جز مقطعی همواره همراهش بودم . بالاترین را دوست دارم چون مانند جامعه ی فرارویم است ، همه چیز در آن هست و فراتر از یک سایت اشتراک لینک است . بحث ، دعوا ، قهر ، آشتی ، خداحافظی ، دوستی ، جامعه و مهمتر از همه ، رای ، دموکراسی ، اعتراض و خیلی از چیزهایی که در جامعه ی حقیقی دوست داریم ببینیم اینجا هست .

در حال حاضر جزء 20 کاربر اول این جامعه هستم اما تنها از لحاظ امتیازی و جدا از اینها به خیلی از اعضای این جامعه با احترام نگاه می کنم و خیلی از آنها و تفکراتشان برایم جالب است و خلاصه این بالاترین یک دنیاست که بدجور آدم را دل بسته ی خودش می کند .

من هم به نوبه ی خودم سعی کرده ام در جهتی که فکر می کنم برای این جامعه مفید باشم و متقابلا استفاده کنم گر چه اکثرا به خاطر کمبود وقت و یا کمبود امکانات زیاد در بحث ها شرکت نداشته ام و شاید از این لحاظ زیاد شناخته شده نباشم اما به هر حال یک سال با آن بودم و امیدوارم که باز هم باشم .

مدت زیادی بود که قصد داشتم به قول یکی از دوستان گوشه ی دنجی در این فضای مجازی برای خود دست و پا کنم تا امروز میسر نشد و امروز با پارادوکس در خدمت دوستان هستم .

تقریبا در همان زمینه هایی که لینک می گذاشتم می نویسم و در مورد بالاترین هم پیشنهاد و انتقاداتم را خواهم نوشت .

امیدوارم که تحملمان کنید … “پارادوکس”

راستی دعوت نامه هم اگر خواستید ، ای میل بزنید و یا در نظرات بنویسید …

برچسب‌ها: فرهنگ, هنر, پارادوکس, اینترنت, اعتراض, بالاترین, جامعه, دموکراسی, رای